Print

2015 Succesvol integreren doe je zo!

Integreren.bmp

1 juli 2015

Succesvol integreren doe je zo!

Het is 1 juli 2015, er heerst een hittegolf in Nederland, de vakantie staat voor de deur en Zehra Kaya is onze gastspreekster. Haar is gevraagd te willen vertellen hoe het mogelijk was dat zij als kind van laag geletterde Turkse ouders zich thans afgestudeerd journaliste en Turkoloog kan noemen.

Ze begint met ons het deel van haar speech te laten horen toen zij een paar maanden geleden in Leiden afstudeerde. In gloedvolle bewoordingen dankt zij haar ouders die haar altijd onvoorwaardelijk gesteund hebben in wat zij wilde, die in haar geloofden, die haar altijd gestimuleerd hebben, en die haar voorbeeld zijn geweest van eerlijke en hardwerkende mensen die er alles voor over hebben om hun kinderen een goede toekomst te geven. Later in het gesprek haalt zij aan hoe haar vader haar en haar broer en zus soms zijn kapotte handen voorhield en dan zei: ‘jullie moeten verder leren, dan krijg je niet zulke handen als ik’.
Zijn dochter Zehra heeft dat ter harte genomen. En hoe! Eerst bezocht zij het ROC, toen ze daarmee klaar was werd het de Hogeschool voor de journalistiek in Utrecht. Daar afgestudeerd werd het een master Midden-Oosten studies aan de Universiteit Leiden die recent afrondde. In de tussentijd ging ze twee keer voor studiedoeleinden langere tijd naar Istanboel. Daar schreef ze haar zeer interessante scriptie over de rol van vrouwen tijdens de Gezi protesten op het Taksimplein. Ze merkt op dat ze met name tijdens haar verblijf in Istanboel merkte ze dat ze zich veel meer Nederlands voelt dan Turks, zelf schat ze het op een verhouding van 80 procent versus 20 procent.
Op de vraag wat nu eigenlijk de grootste hobbel is geweest die zij heeft moeten overwinnen geeft Zehra aan dat het de taal was. Thuis werd Turks gesproken, op de basisschool had ze een taalachterstand. En dan haal je niet alleen een onvoldoende voor Nederlands, maar zijn andere vakken ook moeilijk. Een rekensom moet je immers wel snappen om hem goed te maken.
En dat zij een meisje was, speelde dat dan helemaal geen rol? Voor Zehra niet. Want háár ouders maakten en maken geen onderscheid tussen hun kinderen. Waarna de link snel werd gelegd naar álle ouders en kinderen, ongeacht hun afkomst. Want is onvoorwaardelijk vertrouwen en positieve stimulatie niet het allerbelangrijkste voor ons allemaal in onze vorming tot mens, zowel mentaal als cognitief?

Women in the Gezi protests te downloaden via www.zehrakaya.wordpress.com